Soberanía Intelectual

Xoán Hermida

No proceso de mimetización e reprodución de estruturas alleas en Galicia ata o de agora íase salvando o terceiro sector. Quizás pola escaseza orzamentaria das nosas administracións públicas ou quizais porque se trataba de espazos aínda non explorados.

Era moi difícil, agás ás grandes multinacionais da solidariedade ou a ecoloxía, ver en Galicia organizacións sociais transformadoras foraneas.

De hai un tempo a esta parte iniciouse a colonización social do país. E ademais co "caballo de troya" de algunhas organizacións sociais minúsculas que non tiveron a capacidade de volverse influentes.

A soberanía alimentar é necesaria por suposto, ao igual que a soberanía económica ou política, pero a que máis se bota en falla é a soberanía intelectual. Seguimos pensando que calquera iniciativa ou reflexión por vir de fora é boa e desprezamos os nosos recursos humanos e intelectuais como país.

Lamentablemente teremos que acabar elixindo entre correas de transmisión de partidos nacionais e correas de transmisión de partidos foráneos.

En fin. So nos queda nestes tempos de escuridade e zozobra desexar novamente boas noites e boa sorte.

Comentários

  1. Alfonso25 de maio de 2010 às 09:08

    Hi my friend!!!!! Como vai? Complicado pedir soberanía intelectual... Iso é pensar? Reclamas poder crear? Difícil xa que a xente non está por re-crear, máis ben "benchmarking", os gurús, gurús copian as técnicas... Lembra, om mani padme um... Jajajajajajajajajaja...

    ResponderEliminar
  2. xOsse dorrío6 de junho de 2010 às 22:27

    O terceiro sector en Galiza agrede a Galiza. Perdón deberí volver a comezar. En realidade quero referirme a esa parte do terceiro sector que se adica a prestar servizos sociais, servizos que deberían prestar as administracións directamenteme, pero non, conceden axudas a estas asociacións, fundacións, ongs,... para que se ocupen de tarefas que lle son propias a Xunta, aos concellos, etc.

    Que se consegue con todo isto: primeiro ter aos responsables destas entidades contentes, que non é pouco, porque van manexar unha inxente cantidade de fondos públicos sen control algún, especialmente en temas laborais. Contratarán a quen lle pete, perdón, a quen lle mande político de quenda que conceda a axuda ("eu douche a axuda pero contratas ao meu sobriño" ... ou o que sexa). Pero ahí non acaba a cousa.

    Haberá profesionais que traballando na Xunta e realizando as mesmas tarefas que outro profesional nunha entidade sen ánimo de lucro, o primeiro cobrará moito máis, terá dereitos de antigüidade, porque estará fixo mentres que o da ENL estará por "fin de obra" (o que dure a axuda), fará menos horas (35) que o outro (40 e o que lle manden),...

    Esas son as entidadesnon lucrativas do noso país, non usan a súa forza para reinvindicar os mellores servizos para o seu colectivo, senón para pedir cartos e xestionalos, para crear auténticos "chiringuitos" ao servizo de quen goberna.

    Lamentablemente, en Galiza, este tipo de entidades, cóntanse a centos... seguro que "toñito de Allariz" coñece unhas cantas, pero delas non falará, sonlle útiles.

    ResponderEliminar

Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Non valen escusas

Imagem
Xoán Hermida Non foi nin unha casualidade nin tampouco unha conspiración. Algúns viñamos observando, de certo que non pasivamente, como existía unha corrente de fondo, en maior medida no BNG pero tamén no PSdG, que esixía cambios para re-conectarse cunha sociedade cada vez máis alonxada dos partidos. O movemento d@s indignad@s, ao marxe das súas propostas concretas máis ou menos certeiras, veu a situar enriba da mesa unha desafección clara e rotunda da cidadanía cara aos partidos tradicionais e as formas que estes teñen de entender a política. Tratábase maioritariamente de xente nova que nin tan sequera entrara a formar parte dos mesmos, por que algo lle cheiraba mal nas súas dinámicas internas. Unha sensación que por outro lado tiñamos vivido aqueles que noutro tempo participamos das estruturas partidarias. Hai uns meses tiven ocasión de asistir a un debate sobre os vintecinco anos do parlamento galego. Nesa mesa redonda, e a pesar de que nela participaban algúns dos analistas máis si...
Ler mais

Fin de etapa

Co nacemento de Espazo Ecosocialista o pasado 26 de maio de 2.012 cubrese unha necesidade latente desde este foro de reflexión. A partir de agora quen busque as propostas políticas do ecosocialismo galego para o século XXI que as busque en http://www.ecogaleguistas.org/ , quen pola contra siga a buscar as reflexións do autor deste blog que o faga en http://www.xoanhermida.eu/ baixo o epigrafe arraianos
Ler mais

Progresistas de salón

Imagem
‘a diferenza entre un revolucionario e un esquerdista na intervención política e a mesma existente entre o coito e a masturbación’ Rodney Arismendi . historico comunista Uruguaio Xoán Hermida O primeiro ‘progresista de salón’ documentado na historia contemporánea foi un tal Friedrich Engels , ese bastago da burguesía industrial que despilfarraba os beneficios das empresas familiares para financiar de xeito altruísta a un tal Karl Marx ; outro ‘progresista de salón’ ou ben poderiamos dicir ‘progresista de biblioteca’ - que aínda é peor! -, que se adicaba a estudar e a ler para desenvolver o análise científico máis completo que temos do sistema no que nos tocou vivir e para elaborar a ‘filosofía da praxe’ que ten xerado falsas esperanzas a millóns de seres pensando que era posible saír da extrema pobreza e da ignominia. Pero xa existían precedentes cincuenta e nove anos antes de que estes dous ‘progres de salón’ escribiran un manifesto que cambio o rumo da historia. Non debemos esquecer ...
Ler mais