galizia ecosocialista

Xoán Hermida Así que o pasado sábado 5 de xuño en Compostela iniciouse o proceso de “refundación” da esquerda galega sen a presenza da maioría das mulleres e homes de esquerda deste país. Fun convidado persoalmente a ese acto de “refundación” ao que non asistín porque o interpretei máis como un acto electoral dun partido en horas baixas que como unha aposta real pola unidade e renovación da esquerda. Tamén quero aclarar antes de nada, e para evitar malos entendidos, que me parece ben que se celebren eses actos e que calquera iniciativa en favor da unidade, aínda que desde o meu punto de vista parta de premisas erradas, é positiva. Dito isto, algunhas reflexións e apostas. Tras máis dunha década eliminando “críticos” e “traidores” a actual dirección de IU debería facer unha seria reflexión autocrítica sobre o proceso vivido desde a década dos noventa ata hoxe, se realmente quere ter a autoridade política para iniciar un proceso destas características. Non se pode falar de liberdades nac...

Esther Vivas O cambio climático é, a día de hoxe, unha realidade innegable. O eco político, social e mediático do cumio de Copenhague, en decembro 2009, foi boa proba diso. Un cumio que mostrou a incapacidade do propio sistema capitalista de dar unha resposta crible a unha crise que el mesmo creou. O capitalismo verde apúntase á carreira do cambio climático, achegando unha serie de solucións tecnolóxicas (enerxía nuclear, captación de carbono da atmosfera para o seu almacenamento, agrocombustibles, etc.) que xerarán maiores impactos sociais e ambientais. Trátase de solucións falsas ao cambio climático que tentan esconder as causas estruturais que nos conduciron á situación actual de crise e que buscan facer negocio coa mesma, á vez que expoñen a contradición entre o cálculo curtoplacista do capital e os ritmos longos do equilibrio ecolóxico. Neste contexto, é urxente un movemento capaz de desafiar o discurso dominante do capitalismo verde, sinalar o impacto e a responsabilidade do actu...

Xóan Hermida A Carme e Lidia, exemplos de compromiso Metidos unha vez máis en mobilizacións agrarias –e xa levamos así varios anos–, acordeime dun brillante artigo do semiólogo italiano Umberto Eco titulado “Ao diaño a clase obreira”. O artigo en cuestión comezaba: “Como se lle pode pedir que se recoñezca como clase, con problemas comúns, a quen, se é que aínda traballa, o fai cada vez menos xunto con outros, durante períodos cada vez máis curtos e ve o traballo non xa como algo que se respecta senón que se soporta?”. Rotundo e claro. Desde que Karl Marx e Friedrich Engels sentenciaran no seu manifesto que “os proletarios non teñen nada que perder (na revolución) agás as súas cadeas” levan mudado moitas cousas. A nova clase obreira de inicios do século XXI, complexa, plural e máis diversa ca a de hai 150 anos, ten que perder moitas cousas materiais: a casa (aínda que con carga a unha hipoteca ), o coche... e sobre todo unhas condicións materiais de vida que na medida en que as esta...